O hotel Ego é un excelente campamento base cando se pensa en percorrer A Mariña lucense, pero en ocasións non se dispón de tempo (ou de ganas) para facer quilómetros e apetece non ir en coche máis de dez ou quince minutos. Se esa é a cuestión, entón hai que enfilar a estrada que se dirixe ao leste, rumbo a Ribadeo, e tras dar a gran curva á dereita e deixar ás costas a ría de Viveiro, animarse polo desvío á esquerda que leva á praia de Esteiro, esplendorosa e con zona para deixar o coche.

Pero en xustiza ese areal non se pode incluír nun catálogo de Galicia Secreta, así que procede botarlle unha ollada e seguir, xa en ascenso, para coñecer dous enclaves que non figuran nas guías.

O primeiro atópase 300 metros máis adiante, no primeiro grupo de casas. Se o visitante vira a súa vista á esquerda, verá que tras os edificios álzase un terraplén. En realidade son as murallas dun castro costeiro cunha planta moi rara: heptagonal. Non está escavado, de modo que aínda encerra numerosos tesouros arqueolóxicos que, folga dicilo, non son monetarios. Excelente vista tanto a un lado como ao outro, cos acantilados dominando a paisaxe.

Cen metros máis aló, na curva pechada, a suxestión é coller o desvío á esquerda e inmediatamente o que hai ao lado oposto. A perda non se enmarca na categoría do posible: son únicos e a visibilidade é moi boa.

A partir de aí descéndese ata o nivel das ondas. Que atopa o viaxeiro? Unha enseada moi aberta e coa peculiaridade de que non ten area no seu fondo, senón pedras, cantos rodados de todos os tamaños e case se pode dicir que de todas as cores. É certo que a xente a identifica como praia, pero tamén o é que ata que baixa a marea, a area non fai a súa aparición. En calquera caso, un recuncho precioso desde o que se pode admirar unha posta de sol. O seu nome? Muinelo.